Nilüfer

Nilüfer çiçeğini çok seviyorum.  Lotus ya da nymphea da desek olur... su çiçeği,  su perisi... ve bu şiiri de çok seviyorum.

NİLÜFER

Bazı Şiirler O Kadar Güzel Ki,

Tıpkı iki kişilik öyküler gibi...

DERİN GÜRÜLTÜSÜZLÜK*

   

sakin olmayı öğrendim senden

duru sulara bakmayı

bir ermiş gibi pas tutmuş kapıların ardında

kendimle buluşmayı

ŞİMDİ AŞK EBEDİYYEN DEĞİŞİR

Uf oldum sayın seyirciler...

Tek kelimeyle çarpıldım....

Körün Parmak Uçları...

 grup halinde

                fotoğrafınız çekilirken

HEPSİNİN KAHRAMAN OLMASI ŞART MIYDI YANİ

Saat çaldı

Tepesine vurdum, bugün de kelek çıkmıştı

Kan kırmızı günler azdı.

içeri giren’e*

                                                                         

kapılarda bıraktılar her şeyleri her şeyleri

ey üzünç yalnız bir seni mi aldılar içeri

saatler bir açık deniz gibi kimseden yana değil

her zaman süslü püslü her zaman oldukça geri

beni bir su başına götürün bir su başına

* Divan'dan

PULBİBER MAHALLESİ TARİHİ

…

Bir deliydi mahallemiz ilaçlarını içmeyi unutmuş

Mahallenin sapığı mantosunun önünü açıp

Düşlerinin pul pul dökülen derisini gösterirdi Leman'a

Minör hayatların majör depresyonu,

Eklem yerlerinde iyileşmezdi egzama.

Ay sedefe yakalanmış yüzüyle

Saklanırdı bulutların arasında

Aniden açılan bir bavuldan

Sokağın ortasına, tekerlenerek çıkardı sonra.

…

Dünyaya bir kadının eli değse Zeyna!

Şöyle ağır bir halı gibi çırpılsa

Tozlar havalansa…

MAVİ RANDEVU

Mavi bir elbiseyle gelmiştin, gökyüzü maviydi..

Getirdiğin rüzgarla ev kokuyordun..

Kolun koluma değiyordu, omzun omzuma..

Mendilin maviydi, gökyüzü maviydi..

Bin dokuz yüz kırk iki baharıydı

Bahçeli pencereler önünde geziyorduk,

Gözlerimiz buluşuyordu, ürperiyordum

Gökyüzü maviydi, mendilin maviydi

Sıcak nefesin yüzüme değiyordu

"Evlenebilir miyiz" diye sormuştum,

Yürüyüşün değişmiş, yüzün penbeleşmişti;

Mavi elbiseler içindeydin, gökyüzü maviydi.

Elini elime verdin, ayrılıyorduk,

Gözlerin gözlerimde, dudakların ıslak,

"Sık sık konuşalım" demiştin; gittin..

Mendilin maviydi, gökyüzü maviydi..

Celal Sılay

Kaynak: şiir.gen.tr

http://beklemeninsiiri.blogspot.com/2013/02/mavi-randevu.html

İçimde...

                                                   

Bedenimden geçer kalabalık

Çöl uzak

İçimde şaşkın bir rüya

                                          

                                                                                   *

                                                                               

*Eric Zaner

Mısralar, Nesrin İnankul'un Pencere şiirinden

ben yeşil bir su içtim on sekiz

izmir limanında suya çöktüğüm malum 

suya kırk beş kuruşluk bir akşam çöktüğü

yirmi dört yıldızın battığı malum            (1)

…

Kırmızı bir yaprak örttü düşümü. Düşüm bu kadar küçüktü. Yaprağın ağırlığı sinesini bürüdü. Fakat sonra garip bir şey oldu. Düşüm büyüdükçe büyüdü. Serpildi, buğulandı, güzelleşti. Yaprağı kımıldattı üstünden, rengini sıyırıp kendi üstüne çekti.

Şimdi kıpkırmızı ve buğulu bir düşüm var.

***

Ben biraz çocuktum.

Şöylemesine televizyonlar tek tük kanaldı.

Böylemesine radyoyu daha çok severdim.

Samime Sanay vardı, şarkı söylerdi buğulu sesiyle ağırca…bir dinler, bir dinlerdim:

"Ben sana mecburum, sen yoksun…"

natalya bulgokova via by zarifadam tumblr

YAKUB'U BEN ÇAĞIRDIM

photo: pier giorgio branzi via by süprüntü

YAKUB’U BEN ÇAĞIRDIM

yakubu ben çağırdım edip ağbi

gelince ortaya çilingir sofrası,yeşil zeytin

ve kalp ağrısı. zamanla geçer dediklerinden

yaralı kurbağaları konuşacağız,istanbul’u ve seni

sirkeci’den binecek trene

kestaneci halil’den bir kese sıcak cebine

müzik ve kuşlardan tören alayları yok

sade,eksiksiz geliyor yakup

gül çürüğü bir gömlek, üç diş acı ve hiçbiri

gerisi bildiğin hikâye edip ağbi.

yakup gelince edip ağbi

KARABATAK

TOPAL

bu sabah olmak istediğim kadın uyandırdı beni

sesi cetvelle çizilmiş

“neden gelmedin” dedi bana

“hâlâ geliyorum,topallar gecikir” dedim.

bu sabah olmak istediğim kadın

gökyüzünü yere indirip boğazıma doladı

yıldızlar şah damarımı kesti

“Allah kimseye böyle ölüm nasip etmesin”

olmak istediğim kadın mıhladı beni

ambulansa bindiğimde bir fatihayla yüzümü gözümü ovuşturdu hemşire

doktor röntgeni kaldırıp bakınca

kayan yıldızları gördü

bu sabah olmak istediğim kadın

cenazemde ne  çok ağladı bilsen

direksiyonsuz arabayla takip ediyordum onu kaç yıldır

kendimle olmak istediğim kadın arasında

milyonlarca kaza vardı

milyonlarca kere

cepleri sargı bezleriyle dolu tuzaklara çarptım

ölünce

not defterimin içinde kıvrılıp uykuya daldı yapacaklarım

ölünce

şiir için topladığım malzemeler kıldı namazımı

hoca onlara:

“nasıl bilirdiniz bu hatunu” dedi bir ara

topaldı dediler

Ayşe SEVİM

PİŞMAN

İçindeki denizlerde

masallarını avlayan korsanlara vuruldun

sualini abes buldu müneccimler

ezberlenmiş uçurumların kenarında oynuyordum

gece sır tutan ağzıyla ağaran günü öptüğünde

solmuş bir gülün izi kaldı senden

nisanları isyana çağıran

Nuhun yarası kadar derin

Meryem gibi sakladığın yerlerinde

çıbanlar çıkaran aşkı

kilitledin kalbinin karanlık odalarına

bir bir yırttın hayal perdelerini

çözülmedik kendin kalınca bulmacanda

takvimlerin yabancısı parmakların

şimdi uslanmadan geriye sayıyor günleri

kehribar bir tesbihin tanelerine dokunur gibi.

PASTACI KREMASI VE NECATİGİL

He, ben yaptım,inanmıyor musun? En alttaki resimlere bak inanmıyorsan. Tarifi de şuradan aldım: Senem’in Yemekleri. Valla, zor değilmiş, rahatlıkla deneyebilirsin sen de J Püf noktası şu ki kremayı gayet kısık ateşte,üşenmeden (20 dakikayı geçti benimki) sürekli karıştıracaksın. Yoksa topaklanır,haberin olsunJ

Yalnız hatır için pasta da yaptım ya, ölecek miyim ne? (İşin garip bir başka yönü var: Rüyamda da çikolatalı pasta ısmarlıyordum birilerine. Bilinçaltı diyeceğim,ama pastayı canı isteyen ben değilim.)

Burası asıl kısım: Öğleden sonra göndermeye çalışıp beceremediğim kısım yani.

Külebi ve Necatigil, çok sonraları okuduğum şairlerden. Ki Necatigil’in aşağıya alıntıladığım şiirleri içinde ilk Evin Halleri şiiri ile tanışıp sevmiştim Necatigil'i. Sonra da Sevgilerde şiiri.  

BALBAL

Kaç yaş yaşadı umutlar
Uçup gittiğinde
Girdiğim yas törenleri
Sahiden girdim mi?

Yüzdeye vurunca
Kaçta kaç sevinç
Acılar içinde
Sahiden sevdim mi?

Görür gözüm görmezden
Bilir usum bilmez gibi
Aldanıp al kumaşları
Sahiden giydim mi?

Mızrak batımı kar
Mutsuzluk ovalarında
Aradım, savaştım
Sahiden buldum mu?

Yere dikili gözler
Baktım bir yerde yukarı
Yukarda - -
Sahiden gördüm mü?

EVİN HALLERİ

Evin yalın hali
İster cüce, ister dev
Camlarında perde yok
Bomboş, ev.

Evin -i hali, sabah,
Geciktiniz haydi!
Uykuların tatlandığı sularda
Bıracaksınız evi.

Evin -e hali, gün boyu,
Ha gayret emektar deve!
Sırtınızda yılların yorgunluğu
Akşam erkenden eve.

Evin -de hali, saadet,
Isınmak ocaktaki alevde
Sönmüş yıldızlara karşı
Işıklar varsa evde.

Evin -den hali, uzaksınız,
Hattâ içinde yaşarken
Aşkların, ölümlerin omzunda
Ayrılmak varken evden.

Ara katta pastacı kreması. Tarifte beyaz çikolata vardı,bende  ise damla çikolata. Böyle daha leziz,temin ederim seni:)

Tamam,süslemede başarılı değilim, ama eldeki malzemeler hepsi,yeminle bak!

İKİ ŞAİR İKİ ZAMAN

Kitaplık raflarını düzenlerken çok önceden okuduğum iki şiir kitabı elime geldi: Özdemir Asaf’ın Yalnızlık Paylaşılmaz (2001 basım) ve İbrahim Kiras’ın Gerçek Hayat (1997 basım)

İki şairin de bende başka kitapları yok. Dolayısıyla bu şairleri, kendime genelleyen bir yorumum yok. Ama ilk okuduğumda İbrahim Kiras’ın şiirlerini beğenmiş, Ö. Asaf’ınkilere ise ısınamamıştım.

İkinci okuyuşta ise Kiras’tan işaretlediğim şiir sayısı çok çok azaldı. Ö. Asaf’ın ise    –şiire yakışmadığını düşünsem de- kullandığı özdeyişlerin kimisi hoşuma gitti, bazı şiirlerin de sadece bazı kısımları. Demek ki zamanla beğenilerde –az ya da çok- farklılaşmalar olabiliyormuş. Bir kez daha kaydettik J

BİLDİĞİM

Sana bakmaktan

Onu göremiyorum.

Bilmiyorum bunda ne var.

Bunu ben anlamam,

Bir o var,

O anlar.

                            Ö. Asaf

DİYEK

Türkiye’de İstanbul ne ise,

İstanbul’da gece ne ise,

Gecede yürümek ne ise,

Yürürken düşünmek ne ise,

Seni unutmamacasına düşünmek ne ise,

Unutmamanın anlamı ne ise,

Seni sevmek ne ise,

Saklayayım,yok söyleyeyim derken

Birden aşka düşmek ne ise..

Her neyse.

                            Ö. Asaf

POET IS PRIEST

İnsan annesini sever ve tanrıya inanır

bir orta noktası yoktur dünyanın

garip şekiller çizilebilir

değişim bir yerde mutlaka gereklidir

su beyaz ama yalnız beyaz değil

yanında ötekiler var

yeryüzü dar dünya küçük mü neymiş

herkes sefertasını alsın

bozuk paralar hazır olsun diyorlar

sen mi konuşuyorsun kim konuşuyor

benim bildiklerimi de sen bilmiyorsun

ben boşlukları dolduruyorum

….

bazı boşluklar dolmuyor

üstünü çizdiğim yerler doğruymuş

mesela Türkiyeyi kimse sevmiyor

çünkü Ginsberg yalancının tekidir

(ama onca yalanı boşuna mı söyledi?)

sevgilini dağa kaldırmış haydut bile gelsin

ona da güleryüz göstereceksin

felsefesinden hareket ediliyor

ölü kırlangıçlar bulunuyor yolda

insan gülerken gömecek sevdiğini çukura

nasılsa her şey bir gök altında

bir gökyüzünde güleryüz gösterir

ışık kırılır..Toprak ağırdır..Su beyaz

başkası nereye kadar gitmişti

oraya kadar gösterdin bana

herkesin kendi elinde tuttuğu kâğıtları

yanındakine göstermeden okuması

zor biliyorsun ama ben bilmiyordum

nasıl duruyor yerli yerinde

diye bir soru sormuştuk bir kubbenin altında

belki kendime bakarak bir konuşsam

bir yerde sakallarıyla Fidel

bir yerde sakallarıyla İmam

ve Kaddafi rengi gözlerin senin

nereye doğru bakacaklar?

diye de sorulabilirdi

şimdi yalnız soruları kaldırsam

kendimi görebilirim yalnız

çığlıklar atarak geçen gençliğimi

bile bir yere kaldırıyor sorular

orada o var sen varsın

burada kendini ayıklayan ben

yine de kaçmıyorum

sığınacak bir yer de aramıyorum

bir hain var aramızda ona yer açıyorum

ne de olsa sonsuza kadar ihanete açığız

artık iyice anladım

insan yalnız annesini sever

ve tanrıya inanır yalnız.

                            İbrahim Kiras

TELEFONDA İYİ LOŞ ODA

Foto: Hiromu Kira

Sizin loş evlerinize bayılıyorum akşam gibi loş bir şeyler bekler

                                                                                    gibi öyle loş

Sarımsak demetlerinden artakalmış güneşler gelip durur

                                                        kapınıza eşinir kişner döner öyle

Ağlar mısınız şarkı mı söylersiniz şimdilerde hay sizi andım

                                                                                              ışıdım

Telefon çalar bir gelin alayını haber verirler Carmen’den

                                                                        bir aryaya durursunuz

Hay sizi andım sevindim

Oysa ne resim sergisi umurumdaydı ne bizleri kapıdan üfüren

                                                                                            şu şehir

Herkesin gözü benim sevdiğimde oysa benim sevdiğimin

ayrılığı yok oysa ben hem sevmeyi hem

 susmayı biliyorum

Siz olmasaydınız ben ne yapardım bu loş günde bu

      yardımsız avuntusuz bungun

Ya sizi anmalıydım ya bir yangına hortum tutmalıydım

                                                                   alevlere ateşlere küllere

Siz kimsiniz bu orman bozgunu yeşil perdeleri  nasıl

                                                                    uydurdunuz Allah aşkına

Baktıkça bir yeşil oluyor ne elden ne koldan ne mermerden

Beni elimden tutun taş yollardan geçirin evinize götürün su

                                                                                     verin bana

Bu ne yeşil piyano çalarsınız sesiniz güzeldir loştur aralıktır

                                                                          ben duyarım bir bir

ALTI TANE ADI OLAN ADAM - 2

Roger Catherineou via by SNİBE

Hayır, Neruda değil.  Rene Karl Wilhelm Johann Joseph Maria Rilke. Aşık olduğu kadının önerisiyle Rene'yi bırakıp Rainer'i ön ad olarak kullanan Rilke... Ama bak takıntı olacak durduk yerde, ille de Duino Ağıtları, Duino Ağıtları! Oldu mu YKY, Duino Ağıtlarını basmışsın ama elinde yok, kös kös durmaktansa bununla yetinmek zorundayım bir süre daha. (Bak zaten Çamur bileğime konmuş, klavyenin tuşlarına basarken ben, o da kuyruğunu titretip duruyor, bırak bu işleri der gibi bakıyor bir bana, bir ekrana. Zaten canım çıkmış bütün gün,abuk sabuk insanları ve sistemi bir günlüğüne yakından görmek bile yetmiş ben münzeviye, Rilke bile merhem olamaz,tamam len Çamur,bırakıyorum bu işleri de!)

ŞARA SAYIN’IN ÖNSÖZÜNDEN:

“…Dua Saatleri Kitabı adıyla Türkçe’ye çevrilen bu şiir kitabını Rilke, hayatında dönüm noktası olarak nitelenen Rusya seyahatinden hemen sonra, 1898’de yirmi üç yaşındayken yazmaya başlar, kitap 1905’ de yayınlanır. Rilke Rusya’nın uçsuz bucaksız doğasının ve sade insanlarının kendisini değiştirdiğini, orada varlığın onu özgürlüğe kavuşturan başka boyutlarını yakaladığını söyler.

Stundenbuch, Almanca’da, ortaçağda oldukça yaygın olan dua kitaplarına verilen addır. Ünlü ressamların resimleriyle süslenen bu kitaplar giderek soylu kişilerin huzura kavuşmak için sık sık  başvurdukları kitaplara dönüşür. Rilke’nin elimizdeki bu şiir kitabı da bir tür dua kitabıdır. Lirik Ben'in, bir rahibin, Tanrı arayışını, dualarını, sorularını, çelişkilerini anlatır.(…) Ancak Rilke’nin aradığı Tanrı, Hıristiyanların tanrısı değildir. Gerçekleştirilmesi gereken ortak bir etik anlayışı sunmadığı gibi, yaşamdan sonra bir hayat da vaat etmez. Rilke’nin Tanrısı Nietzche  ve romantizm geleneğinin, Rilke’yle çağdaş Kafka, Freud, Musil, Gustav Mahler ve daha pek çok ismin de yapıtllarına yansıttıkları bir değişimin, Avrupa kültüründeki çöküş olgusunun dışında düşünülemez.

Genç Rilke Tanrı’nın böylesine uzakta,gerçekliğin ötesinde, erişilmez bir yerde olduşundan yakınır; onu gerçeklikte, nesnelerde ve kendi içinde, öznede arar…”

ÇEVİRMENİN GİRİŞİNDEN:

“ Rilke’nin şiirlerinin tümünü göz önüne alacak olursak Dua Saatleri Kitabı hiç kuşkusuz en lirik olanıdır, çünkü şair henüz yirmili yaşlarındadır, coşku doludur. (…) Hep şairin vasiyeti diye adlandırılan Duino Ağıtları ise son derece sancılı bir yaratış sürecine sahiptir. 1912 yılında yazılmaya başlayana ağıtlar 1922 yılında tamamlanır.

(…)

Her türlü sahiplenme duygusundan uzak durmuş, hiçbir zaman bir ülkeye, bir kişiye, bir eve, bir eşyaya bağlanmamış, kendisine ait değil bir evi, bir masası, bir sandalyesi bile olmamıştır.

 ...........

Kitabın adı: Dua Saatleri Kitabı (Das Stundenbuch)

Yazarı: Rainer Maria Rilke (1875- 1927)

Çevirmen: Prof. Yüksel Özoğuz

Yayınevi: YKY (Kazım Taşkent Klasik Yapıtlar Dizisi)

Basım yılı: 2008

                     

                               Bir de şu şiir :

KAYGILANMAMALISIN, Tanrı’m. Benim derler:

Sabırla duran tüm nesnelere.

Dalları okşayan rüzgârlara benzerler

Ve derler: Benim ağacım.

Fark etmezler,tuttukları her şeyin kor haline geldiğini-

BİR SÜRE ARA VERİYORUM

Gideceğim yerde ne kadar kalacağımı ve internete ne zaman-nasıl ulaşabileceğimi bilemediğimden geri dönüşe bir zaman veremiyorum ...Ama ara vermek iyi olabilir?...


LAZAR HANIM    (LADY LAZARUS)

Yeniden yaptım.

Her on yılda bir
Başarıyorum -

Bir çeşit gezgin tansıktır tenim
Bir Nazi abajuru gibi parlak,
Sağ ayağım

Bir kağıt misali,
Yüzüm sıradan bir parça
İnce Yahudi keteni.

Çıkar kundak bezini
Ey düşmanım.
Korkutuyor muyum? -

Evet, evet, Profesör Bey,
Bu benim,
İnkar edebilir misin

Burnu, göz deliklerini, büsbütün diş takımını?
O ekşi soluk kaybolur
Bir günde.

Yakında, yakında,
Bu mezar deliğinin yediği
Et, bürünecek üstüme yeniden.

Ve ben gülümseyen kadın.
Yalnızca otuz yaşındayım.
Ve bir kedi gibi dokuz canlıyım.

KÜLLERİNDEN DOĞAN ANKA KUŞU

Şöyle yazılmıştı aşk üzerine

Yangın halinde yasak çıkış kapısı

Gökyüzüne de şunlar yazılmıstı

Yanılıyorsunuz buradan gidilmez

Ve geceye de şunlar yazılmıştı.

Gecenin üzerine hiçbir şey yazılmamıştı

Lois Aragon 1897-1982

ZAVALLI B.B.

Ben Bertolt Brecht kara ormanlardan geliyorum
Anamın karnındaydım daha
Kentlere taşıdığında beni
Ölünceye dek kalacak bende ormanların soğuğu

Asfalt kentte evimdeyim der demez
Son gereçler elimin altında
Gazeteler tütün içki
Çekingen tembel her neyse memnun

İyi geçinirim insanlarla başımda
Töreleri gereğince melon bir şapka
Tuhaf bir kokuları var bu hayvanların derim
Aldırma derim ben de onlardanım

Sabahleyin yanımda birkaç kadın
Sallantılı-koltuklarımda otururum
Bakarım onlara kuşkusuz derim ki
Bayanlar güvenmeyin bana sakın

Geceleyin erkekleri toplarım çevreme
Nasılsınız beyefendi teşekkür ederim beyefendi
Beyefendi aşağı beyefendi yukarı
Ayaklarını uzatırlar masalarımın üstüne

İyi olacak işler derler bense
Sormam onlara ne zaman

Tan ağarırken çamlar işler ortalığa
Başlar cıvıldamağa kuşlar pireler içinde
İşte o zaman boşaltırım kadehimi kentte atarım
İzmaritimi uyurum kaygılı boğuntulu

Biz soysuzlar kapandık kaldık
Yıkılmaz sandığımız evlere
(Manhattan adasında yüksek yapıları da bu amaçla kurduk
Kurduk Atlantik üzerinde söyleşen ince antenleri de)

Yel üfürüp su götürecek bu kentleri
Sevinçli kılıyor ev yiyiciyi yiyici boşaltmak istiyor onu
Biliyorum geçici olduğumuzu
Adam sen de sözümüz bile edilmeğe değmez

Yer sarsıldığı gün
Virjinya'larını bırakmayacağımı onları acı bulamayacağımı umarım
Ben Bertolt Brecht asfalt kentlerde çuvallamış
Eskiden kara ormanlardan gelmişim anamın karnında