pasamu

Victor More

Ağlayan...

Ağlayan Çayır değil, Ağlayan Eleni! Ağlayan hep öksüz, hep kadın… Bu filmden kalan tek evrensel gerçek bu...

Mukabil...

*

                          İnsanın en fazla ihtiyacını temin eden, kalbine mukabil bir kalbin bulunmasıdır.

* Germaine Krull, via by süprüntü

İSTATİSTİK VE OLASILIK 1

           

*

           Burada olma ihtimalin vardı. Dünya küçüktü ve bu ülke de. Dolayısıyla bu şehir de. Şimdi hangi ülkede olduğunu bile bilmiyordum gerçi. Bu, burada olma ihtimalini yok etmiyordu şüphesiz.

YAZMAMAK İÇİN 1000 SEBEP

Hiçbir şey olmamış gibi devam edip gittiğimi kim söylemiş? Merhabanın bile bir sorumluluğu varsa, gördüğüm her aynı renk gözde seni hatırlıyorum, diye başlangıç cümleleri olan bir hikâye yazmayı düşündüm. Galiba kötü bir başlangıç?

*

Sesimi duyan 17, yüzüme bakan 25, kafa kâğıdım 35 diyor. Bu aralar hissettiğim yaşla hiç alâkaları yok.

*

Hemen her yazısına yorum yazmak istediğim, ama inatla kendimi tuttuğum iki blog var*. Kendime göre sebeplerim var tabii. İradem olmadık yer ve zamanlarda, aptal saptal konularda kendini gösteriyor, ona da şaşırıyorum.

*

İnsan kendi kendine konuşmaktan çekiniyor galiba. Yoksa kendiyle mi demeliydim?

*

Yoga hakkında bir yerli programda, yaşlıca ve kadın bir psikiyatrist şöyle dedi: Eskiden teyzeler, halalar, yaşlı komşular… dinleyen ve teselli edip öğüt veren insanlar olurdu hep, konuşacak insanlar olurdu çevrede. Artık bunlar yok. Bunun için para verip psikologlara, bizlere geliyor insanlar.

*

Valide sultanın bir lafı var: "Bu dünyayı nasıl tutarsan öyle gider."   Kısaca: Salla Gitsin Kapsülleri. Her sabah ve yatmadan önce her gece, onar adet yutulacak.

..

Kötü not: Yapabilseydi valide sultan önce kendi uyardı o sözüne.

*: Yazdıktan sonra, olduğundan da saçma gelen bir şey daha.



fotoğraf: Andrus Fowler

Romantica

Masanın üzerindeki yaseminler güzel kokularını en nazlısından salıyorlar bana doğru aralıklarla. Masanın masam olup olmadığını bilmiyorum… ama yaseminler benim olmalı…

Ricardo Arjona: Minutos…

“duvardaki saat,

6:23’ü söylüyor

Geçmiş susamış

Şimdi ise adımsız bir koşucu

ve şimdi 6:43

ve geçip giden cesedi dakikanın

söylüyor bana yaşam şimdi, burası, beğensen de beğenmesen de

ve nostalji kurmakta evini kafamın içinde

ve işte 6:50

sana kim söyledi senin bir kere düşlediğini benim de düşlediğimi

kim söyledi sana geleceğimi yanlış yöne çevirdiğini

işte şimdi 7:16

…”

İKİNDİ SÜVARİSİ *

Küçük adımlarla odasına gitti. Koşarsa onlara pay vermiş olacaktı, onların sözlerinden incindiğini, kaçmak istediğini sanırlar da kendilerini bir şey zannederlerdi.

Üstünün başının haline bakmadan yatağına uzandı yüzükoyun. Sağına döndü sonra. Sağ kolunu başının altına aldı, abisinin yatağına dikti gözlerini. Kolunu ve vücudunu oynatmadan başını yukarıya, odanın tek ve küçük penceresine çevirdi. Dantel perde sağa doğru sıyrılmıştı. İkindi ışığını neden bu kadar sevdiğini düşündü bir kez daha. Bu sevgi miydi hem? Dizlerinde kabuk bağlayan yaralar gibi bir şey vardı onda. Tam iyileşip o yaraları unutmuşken, kabuklara elinin değmesi ile tatlı tatlı kaşıyıp kanatmaktan aldığı tuhaf lezzet. Sonrasında pişman oluşu. Devamı

*Deliler Teknesi Dergisinin Temmuz- Ağustos 2012 sayısında yayınlanmıştır.

YAKUB'U BEN ÇAĞIRDIM

photo: pier giorgio branzi via by süprüntü

YAKUB’U BEN ÇAĞIRDIM

yakubu ben çağırdım edip ağbi

gelince ortaya çilingir sofrası,yeşil zeytin

ve kalp ağrısı. zamanla geçer dediklerinden

yaralı kurbağaları konuşacağız,istanbul’u ve seni

sirkeci’den binecek trene

kestaneci halil’den bir kese sıcak cebine

müzik ve kuşlardan tören alayları yok

sade,eksiksiz geliyor yakup

gül çürüğü bir gömlek, üç diş acı ve hiçbiri

gerisi bildiğin hikâye edip ağbi.

yakup gelince edip ağbi