Saadet öğretmeni o ilk davasından hatırlarım hep, daha doğrusu basın da dahil otoritenin nasıl onu susturmaya çalıştığını net hatırlıyorum. Onun gibilerin varlığı, cesareti bizleri umutlandırıyor.
Aşağıdaki kısa yazı, başlıktaki ebeveynlere gelsin.
Taslaklardan etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Taslaklardan etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Diyabet, diyet, gofret ve diğer zehirler
Flu tv, geçen yıl pandeminin başından beri takip ettiğim bir kanal. Uydurukluk deryasında güneşli bir ada gibi.
https://m.youtube.com/watch?v=5TDx6J5fSO0
Videodan öne çıkanlar:(Çoğunu dört-beş yıldır uyguladığım için mesudum.)
H-E-R-K-E-S
Herkese ulaşamazsın derdi
Herkes seni ve derdini görecek kadar dikkatli bakmaz
Herkes söylediklerini duyacak kadar kulak kabartmaz sana
.
.
.
GİŞE MEMURU
En son burada hatırlamıştım filmi. Geçenlerde tv'de rastlayınca daha izlemediğimi hatırladım ve izledim :)
Başrol oyuncusunu sevdiğimden dolayı (Ben
lisedeyken az Kaçış
Planı yapmamıştım kendisiyle)
merak ediyordum, tabii bir de filmin aldığı güzel eleştiriler
vardı. Kendisinin de, eninde sonunda bir ödülle payelendirileceğine emindim;
yanılmam yetenekler konusunda :)
O CEMAAT İYİ, BU CEMAAT KÖTÜ...
...Aşağıdaki yazı çok uzun değil, tespitleri ve çözüm önerilerini önemli buluyorum... Alt çizgiler ve koyu vurgular bana aittir...
MEZARDA DA RAHAT YOK*
Bahar gelmiş, ışık olmuş her
yer, dükkanlar şıkırdıyor, esnaf tabureyi atmış dışarı, meşrebine göre
çay,kahve,sigara, insanlar kemiklerini, kaslarını ısıtan güneşin verdiği hiç de
plasebo olmayan kapsüllerle neşeli yürüyüşler yapıyor…
KIŞ UYKUSU
Bingo.
İlk açılıştaki rüzgar sesleri.... Ne kadar özlemişim; başa
alıp alıp dinledim...
(Dur bakayım....En son
teyzemlerin dağ başındaki bağ evinde, gece karanlığında dinlemiştim galiba, 4
yıl önce...)
Sonra...
Necla biraz bana mı benziyordu yav?
Azıcık galiba. (" İnternette o kadar uyduruk yazar var
ki o kadar beğenenleri olan" diyor ya:))
YEŞİLÇAM ÇOCUĞUYUZ, N'İDELİM
Yönetmen:
Atıf Yılmaz
Senaryo:
Hamdi Değirmencioğlu
Yıl: 1972
Neden her
rastladığımda izliyorum bu filmi? Benim gibi ortaya karışık bir film ondan
herhalde: Dram da var, klişe de, duygusallık da, komedi de, kuvvetli espriler
de, iyi sahneler de, sıradan Türk filmi sahneleri de…Sonra Sadri Alışık kısacık
da olsa ne güzel söyler:
"Seni
ben unutmak için sevmedim
Gülmen ayrılık
demekmiş bilmedim…"*
DİNLE NEYDEN
Başında sikkesi ile
bir Mevlevi / semazen dönüyor da
dönüyor. Derken, kocaman taş duvarlar arasından giden yola, demir parmaklıklı
küçücük pencerelerden bakıyoruz. Kar da yağmakta. Kardan ziyade, yün kumaşların
kalınlığına bakıp üşüyoruz. Derviş dede
ile birkaç can ardı sıra yürüyorlar.
Mevlevilikle, geleneksel
Türk sanatları ile, Osmanlı, Selçuklu
tarihi ile – özellikle savaşlar ve mucitler başta gelecekti- alakalı filmlerin,
çizgi filmlerin yapılması gerektiğini ama bunların kesinkez didaktik ve şovenist olMAMAsı
gerektiğini ta lisenin son yıllarında düşünür dururdum. Sırf bu fikirlerle dolu
olarak radyo-televizyon,senaristlik, animasyon gibi bölümler okumayı hayal
ederdim.
Sahneye dönelim yani filme. Kostümler,
mekanlar,oyunculuk...hepsi göz dolduruyordu. Ah bir de daha uzun olsaydı. Daha
çok “acaba böyle yapsak nasıl olur?”
filmi gibiydi. İyi olmuştu evet ama bir “kesit” olmuştu. Klasik giriş- gelişme
-sonuç olan bir filmden de (yine özgün
bir şekilde) alnının akıyla çıkardı film ekibi bence. Bunda senaristlerin (Ayşe
Saşa ve Sadık Y.Uçanlar) tasavvuf konusundaki samimi ve derin araştırmalarının
katkısı göz ardı edilemeyecektir elbette.
Filmi TRT2'de izleyeli epey bir oluyor. Ama yakında da
izlemiş olsaydım, huyum kurusun, detaylı bir yazı yazamayacaktım.
(28 Kasım 2o1o)
*Enis Beyin sorusu üzerine hatırlanıp taslaklardan alınmış ve yayınlanmıştır :)
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)