EMİLE ZOLA VE HULYA

Allah’ım,  okurken beni çıldırtan kitap – hele ki yazarı klasikler arasında sayılıyorsa- nadirdir. Ama oluyor işte! Böyle uzun,fotoğrafik mekan-arazi  tasvirleri sebebiyle sıkıldığım ve sayfalarını atladığım  en son kitap  hatırladığım kadarıyla Balsac’ın  Köy Doktoru  idi. Orhan Pamuk’un  Benim Adım Kırmızısı da tasvirler yüzünden böyle hissettirmişti bana.

 Hulya, 1850’lerin Fransa’sında geçen tuhaf bir aşk öyküsü. Zola, bu eserinde, dini aşk ve çile motiflerini okuyarak dış dünyadan soyutlanmış bir halde yaşayan evlatlık Anjelik’in bu Hıristiyan azize efanelerindeki ermiş Agnes’in yerine kendini koyarak bir “hulya” kurmasını anlatmış.

Okumakla vakit kaybı elde etmiş oldum ama gerçekçilik ve  kurgu nasıl’ın hatrına,ev ödevi minvalinde okuduk işteJ Lafı gevelemeden olay örgüsündeki çabuk geçişler, tasvirlerin ağdalı hali ile tezattı doğrusu. Yine Anjelik’in mesleği olan işlemecilik ile ilgili uzun-gerçekçi tasvirler beni bezdirdi. (Natüralizmin öncülerindenmiş hazret) Sonlara doğru yine beklenmedik mucizevi gelişmeler ise bir şey ifade etmedi bir okur olarak bana. Tıpkı düğün gününde ölen Anjelik gibi.

Zola’nın, gencecik,dış dünyadan ve maddi aşktan habersiz de olsa,bir kadının genlerinde olan “cilve” durumlarını verişi hoşuma gitti sadece. Bu ve Anjelik’in psikolojik olarak kendini inandırdığı mucizeye dönüştürmesi de kaale alınabilir elbette. Gerisi bana uymadıJ

Herkese iyi okumalar.

Kitabın adı: Hulya

Yazarı: Emile Zola (1840-1902)

Yayınevi: Meb

Basım yılı: 1991

Çeviren :Hamdi Varoğlu