Son dönem okuduğum “yeni” metinlerde virgül kullanılmaması, benim buna
hayret edişim ve sonra kendimi yadırgayışım ve derken Cioran’ın o sözü : Bir virgül için ölünen dünya
düşlüyorum. ( Virgülsüz cümle mi olur len:p)
Lisedeyken bir edebiyat hocamız da şöyle bir cümle söylemişti: Ünlemini, soru işaretini, noktasını, virgülünü kaybetmiş insan. Sadece tırnak işareti kalmış.
Gerçekten de öyle bir insanlık, çoğunlukta: sadece kendisi, sadece kendi düşünceleri.
Ben küçük yazımın başına döneyim, kaldığım yerden devam:
Ve’yi kaldırıp virgül koydum. Virgülü sildim, tekrar “ve”
koydum. Hangisi olmalı, düşünüyorum.