Dünyanın sırrını çözmüş gibiyim.
Belki de çözdüm, gibisi fazla.
Aslında çözmedim, çözen birinin ne demek istediğini anladım.
Ne varlığa sevin, ne yokluğa üzül demiş koca Yunus.
Bu yüzden söyleyip yazacak onca şey varken aslında hepsi birer hiç.
Yine de
gevezelikten kurtulamıyor insan.Hece Öykü, iki ayda bir yayınlanıyor. Geçen sayı ve bu sayıda, birbirine el uzatan iki öyküm var. İlk kitabımdaki üsluptan farklı bir şey denedim. Bir sır vereyim burada, Saramago'ya selam ettim bu üslupla. Saramago tam bana göre bir yazarmış, geç tanıdım.
Fotoğrafta masa örtüsü gibi görünen şey annemin çeyizinden! Sanırım 60 yıldan fazla yaşı... Ben evlenirken artık dantel- nakış modası çoktan geçmişti ama bu yastık kılıfını öylece bir sandık içinde bırakmaya gönlüm razı olamazdı.... Birçok insandan fazla yaşayan bu eşya aslında insanın faniliğine bir ağıttan başka ne olabilir ki... Eşyaya ölüm!
Türkçe lastik gibi bir dil, tek cümleden ne anlamlar çıkartabilirsin. Şimdi burada da "kendi varlığına" mı yoksa "varlığa" mı? İlginç.. değil mi?
YanıtlaSilEşya, kullanılmak için midir, anı olarak saklanmak için mi; bu da ayrı bir düşünce konusu. Bir eşyayı anı yapan kriterler nedir sonra?
Bence dünyada olmakla ilgili, dunyanın işleriyle. Ama sonuçta dünyada olmama halini de kabul etmis bir insana kadar gider bu bakış. Fazla Yunus okumamış biri olarak benden bu kadar. Ama aldığım bu sözü bende önemli bir kilidi kırdı...
SilEşyaya gelince, babam öldüğünde neredeyze ertesi günü, hemen butün eşyalari ortadan kaldırılmıştı. Sadece birkaç şeyi sakladık. Gözlüğü gibi. Baktıkça acı veriyor oysa. Eşyaya onun, hayatın bir parçası gibi davranıyoruz...
Dediğin gibi ayrıca düşünülecek bir konu...
eşyanın dünyanın geçiciliğini anımsatması ve insanın bir gaflet uykusunda bu gerçeği unutması ne garip...
YanıtlaSilHece Öykü'deki öykülerinizi merak ettim, kutlarım, kaleminize sağlık:)
Hırsının sonu olmayanları düşünürüm ben de.
SilTeşekkürler, dörtleme şeklinde yazmıştım, zaman geçsin burada yaýinlamayi düşünüyorum.
Narda'cım tebrik ederim, öykülerini çok seviyorum, seslendirilecek olan var mı acaba yine? :)
YanıtlaSilCok tesekkur ederim Eren'cim.. Maalesef böyle bir durum yok şu anda.Nisan Beyin teklifiyle olmuştu o seslendirme.
Siltebrik ediyorum yazılarını. Saramago enteresan:) Kalan eşyalar çok etkileyici, sahiplerin yok sen ne arıyorsun burada diyesin var daaaa...
YanıtlaSilSağol Eylemcim. Saramago'daki alay ve ironi beni mest etti.
SilKalan eşyalar çok can yakıcı olabiliyor, hele de zaman gectikçe, eşyada birikmis anıları düşündükçe. Eskiden saklardım, şimdi işlevi biten hiçbir şeyi saklamıyorum...
Merhabalar.
YanıtlaSilHece Öykü dergisinde yayınlanan iki hikayeniz için sizi tebrik eder, başarılı çalışmalarınızın devamını dilerim. Şarlatanlarla ilgi sayfamda paylaştığım konuyu ziyaret etmişsiniz, ancak yazılarım yoruma kapalı olduğu için yorum yazamadınız. Bu konuda sizden özür dilerim. Yazılarımı, bir müddet yorumlara kapalı olarak paylaşmaya devam edeceğim.
"Ne varlığa sevin, ne yokluğa üzül" diyen Koca Yunus, dünyanın sırrını çözmüş. Varlık da yokluk da sadece üzerinde yaşadığımız gezegenin bize sunduklarından ibarettir ve sonsuz olmadığı için hiçbir ehemmiyeti yoktur.
Kaleminize ve yüreğinize sağlıklar dilerim.
Ben de bir çırpıda yazdığım şeyleri sonradan siliyorum, bir otosansür gibi. İki kere düşünmek lazım yayınlamadan önce:))
SilTeşekkür ederim.
Saramago benim de çok sevdiğim bir yazardır. Hikayeyi fotoğraflardan az biraz okudum. Çok hoş bir şeye benziyor. Faniliğe ağıt tutan deyince aklıma müzeler geldi. Bende orada inceden bir neşe ve acı dolu bir ağıt hissediyorum.
YanıtlaSilTeşekkürler. Müzeler, evet, özellikle velli bir kişiye ait müzeyse, yaşadığı ev, eşyaları vs... Antika tutkusunu daha doğrusu eski eşylara onca paranın veriliyor olmasıni da anlayamıyorum mesela...
SilSelamlar.