ÇÜNKÜ İNANMAYA HAZIRIZ

Fotomontajla yapılan ve insanları tahrikle provoke etmeye çalışanlar nasıl insanlardır sizce?

Son örneği 29 ekimde ülkemizde yaşanmış ( facebook ve twitterla işim çok olmadığı için -miş'li geçmiş zaman kullanıyorum)

Ve Sandy kasırgasında da Amerikan sanal medyasında.

Ama bu ikisi arasında bile AHLAK farkı var!

Bu ülkede kanlı çatışmalar çıksa, yaşadığımız PKK terörü yetmezmiş gibi, çok mutlu olacaklar var galiba!

İnsanlar neyi paylaşamazlar birlikte olup da bu güzelim ülkede çocuklarıyla birlikte huzurlu ve mutlu yaşamanın yollarını araştıracaklarına?

SEKS KÖLELİĞİ Mİ DEDİN SAYIN DİBİNE DÜŞEN ARMUT?

Pınar Kür'den ilk okumam Akışı Olmayan Sular öykü kitabıydı. Çok etkilenmiştim. Düşünüyorum da, hikâyelerinin çoğu aklımda kalmış nadir yazarlardan olmuş Pınar Kür…İlginç, şimdi yazarken fark ettim.

Asılacak Kadın'ı okumaya karar verişim, yazarın, epey önce SkyTürk'te yayınlanan bir röportajından sonra oldu. Bu arada annesi İsmet Kür, H. Nusret Zorlutuna'nın kızkardeşiymiş. Edebiyatçı aile, armutlar dibe J

Asılacak Kadın, 80 sonrası yasaklanma talebiyle dava edilmiş. Romanın konusu gerçek bir olaydan alınma ve haliyle cinsel içerikli. Ama tutup bunu iddianamedeki gibi (kitabın sonuna eklenmiş Pınar Kür'ün savunmasından öğreniyoruz) yalnızca cinsel tahrik amacıyla yazıldığını savunmak mantıklı değil, zira savunmada da dendiği gibi, 15 yaşındaki korumasız bir kızın zorla ve sapıkça cinsel ilişkilere sokulmasının anlatımından tahrik olacakların ruh hastası    olmaları kuvvetle muhtemeldir.

Olayın gerçek olması, ve ne yazık ki N.Ç'ler gibi, Ö.Ç'ler gibi halen ve halen devam ediyor olması tüyler ürpertici. Uzun lafa gerek yok. Hepimiz her şeyin farkındayız…

(Mor Kalemlik'de de bir yazı vardı: http://morkalemlik.blogspot.com/2011/09/pnar-kur-aslacak-kadn.html)

Bir not: Selim İleri'nin de sıkça söylediği gibi, edebiyatımızda saklı ne isimler var, ki tarihimize de ışık tutuyorlar aslında...

BİR MUHALİF KIZI Halide N. Zorlutuna: (d. 1901, İstanbul, Osmanlı İmparatorluğu - ö. 10 Haziran 1984, İstanbul, Türkiye), Türk şair, yazar, öğretmen.

"Kadın yazarların annesi" olarak anılır. (…) Halide Nusret'in babası Avnullah Kazimi Bey, 1908 yılında "Fedekeran-i Millet Cemiyeti" adlı bir siyasi parti kurup muhalefete başladığı için İttihat ve Terakki Partisi yönetimi tarafından yıllarca sürgün ve zindan hayatı yaşamak zorunda bırakılmıştı; bu nedenle Halide Nusret çocukluğunda babasını çok az görebildi. (…) DEVAMI üstteki wiki linkinde.

KALDIRIM YOSMALARININ AYRIMCI SEVİCİSİ CİHAT BURAK

Cihat Burak (1915-1994) mimar ve ressam olarak tarihimizde yerini almış bir isim.  Bendeki yeri de maalesef ismendi. Resme neden bu kadar uzağız (şimdiki) toplum olarak diye düşünmüşümdür sık sık. Sinema,tiyatro,konser…bunlar iyi kötü ilgi görür de resim sergilerine filan daha az gidilir sanki? Doğru dürüst ressamların çıkmayışından mıdır? Kendim bile resmi çok sevdiğim halde Türk resim tarihiyle ilgilenmemişimdir misal.(İslam dinindeki tasvir yasağını öne sürecekler içinse naçizane Beşir Ayvazoğlu'nun Aşk Estetiği kitabını öneririm) 

Neyse efendim, Cihat Burak'ın 1992 Yunus Nadi Ödülü (Nasıl bir ödüldü bu aceba?) almış, anılarını öyküleştirdiği kitabı Yakutiler. Sahafta denk geldim ve almış bulundum. 

Kitabın artısı, yazarın yaşadıklarını anlatarak bir nevi kişisel tarih yazmış olması. İstanbul'un kendi çocukluk ve ilk gençliğine göre geçirdiği değişimlerden tutun da genelev alışkanlıklarına, mimar gözüyle değerlendirilen yapılardan (bkz. Ece Ayhan'ın şiirinde de,Sait Faik'in bir yazısında da geçen Çanakkaleli Melahat nam-ı esas genelev mamasının yaptırdığı mermer bina :)) Paris anılarına, politik düşüncelerine dek, bohemliğinin birçok şeyini açık yüreklilikle, biraz da üstten bakarak yazmış Burak. Başarılı, ilginç,yaşanmış öyküler olmuş hepsi.  

Bir kez daha kanıtlanan ise şu oldu: Türkiye'nin şu an içinde bulunduğu ahlaksız kapitalizmin, insana  değer vermeyişin temelleri ta o zamanlara dayanıyor. Çözülme, yakın bir tarihe ait değil. Cumhuriyet dönemini, az öncesini anlatan her anı-kitapta benzer şikâyetlerin altını çiziyorum ve bir toplumun,bir gecede ya da birkaç yılda çözülüp bozulmadığını anlıyorum. Dolayısıyla toparlanması da o kadar kolay olmuyor. Bunu gördükçe ülkem ve genç nesilleri için kaygım artıyor…

Ahlaksızlık derken herhangi bir dinin,toplumun kurallarından ziyade "insana" değer vermeyişin de altını çiziyorum burada. Kim ne derse desin ahlakın ortak ve temel bir tanımı yapılabilir ve bu önce insana değer vermektir. İnsanı daha başta sadece insan olduğu için değerli ve şerefli olarak kabul ettiğiniz an bir şeyler yoluna girecektir bu ülkede…  -izm'leri değil de "Yaratılanı severiz Yaratandan ötürü" güzelliğine varmanın ya da oradan yola çıkmanın enginliğini düşünerek yazmayı bırakıyorum…

Bir not: Yukarıda link verdiğim Ece Ayhan hakkındaki blog yazısını ben gibi Ece Ayhan bilmeyenler için öneririm.