Eskiden böyle değildi.
Ya da ben yeni fark ediyorum.
Her şeyin bir hikâyesinin
olması hoşuma gidiyor.
Mesela, koyacak yerim yok ama
bu melisayı atamıyorum çünkü Ayşe anneden hatıra... Onun eliyle dikilmiş bir
çiçek. O büyüdükçe, hele çiçeklendikçe, ağaca döndükçe Ayşe anne de hep o
ufacık görüntüsüyle karşımda taze kalacak...
***
Ukala ama sevdiğim iki
arkadaş var. Geçenlerde onlardan birisi dedi ki