Mim felan yazmayacağım diyorum ama yine de duramıyorum. (Çelişik bir karakterim olduğunu biliyorum, tamam, tamam,normal değilim.)
Hiç mi hiç yoktur takıntım.
İnanmadın mı, olmaz buna sıkıntım.
(Heh he, yakınlarda Atay okuduğum nasıl da belli oldu.)
Evvel emirde, gıcık olduğum şeyler deyu bir iki lakırdı etmiştim aslen. Takıntı babında değildilerse de başkalarının gıcık olmasına sebep olan takıntılarla aynı familyaya koyabiliriz kendilerini. Dolayısıyla daha fazla kendimi kötüleyip karalayacağımı sanıyorsanız yanılıyorsunuz efendimJ
Yine de hatasız kul olmaz diyerekten şunları ilave edeyim (ayıp olmasın onca takıntılarını samimice yazan arkadaşlara J):
Hijyen elbette ki önemli, ama hergün hergün temizlik yapmam, her hafta kapı-pencere silmem misal. Ama mutfak tezgâhının üzerinin dolu ve karışık oluşuna tahammül edemem,bak baştan anlaşalım,evdaş olacaksak mutfak tertipli olsun yeter. Ha, bir de klozet kapağı kapalı olacak hep. Ha, bir de, çantamda kâğıt-kalem olmazsa tedirgin olduğum doğrudurJ Ha, bir de…
Yok anacım,düşünüyorum, düşünüyorum, yok başka takıntım tukuntumJ
Yine de, hâlâ da, illa da takıntı diyorsanız Jack Nicholson’lı As Good As It Gets’i izleyin efem, takıntılı adam nasıl oynanırmış görür, harika bir film seyretmiş olursunuz. 1997’de James L. Brooks tarafından yönetilmiş. Nicholson ve H.Hunt oscar amcayı almışlardı bu filmle. Vizyona girer girmez seyretmiştik bu filmi, üniversitedeyken. Hey gidi günler hey J
