6 Ağustos 2014

BABALAR VE KIZLARI

Babalar ve kızları etrafında bir "şehir efsanesi" dönüp duruyor son yıllarda. Kızlarla  babaların arasındaki bağ kuvvetliymiş. Eşleri için rol modeli olarak babalarını alırlarmış. O derece...


En son rastgele bir blogda okudum;  baba kızına soruyor neden evlenmiyorsun diye. Kız da senin gibi bir erkeği bulamayacağımı biliyorum da ondan diyor. Anlatıcı kız tabii, baba değil.


Bir arkadaşım da "Canım babam bir uğradı, iki dakikada topladı beni yazmıştı" Face'te. Nası kıskandım seni Sırra kız :)...


Yapacak bir şey yok, babalıktan reddedecek değilim, belki elinde olsa o da birçok şeyi farklı yapmak isterdi. Kim bilir? Belki o da evlat olarak benden memnun değildir?

Sadece, babama benzemeyen insanlar  nasıl olur bilmek isterdim. Şurası doğru ki gerçekten model oluyorlar babalar kızları için. Varlıkları ya da yoklukları ile...




8 yorum:

  1. Mavi Kalemdekiler'in Mavi Kale değil de Mavi Kalem olduğunu sanıyordum bunca zamandır. Blue Castle yazmış olmasan hep de öyle sanacaktım.

    YanıtlaSil
  2. Bahsettiğin noktada katılıyorum sana...:(

    YanıtlaSil
  3. Ben de ayni şekilde yanılmışım.

    YanıtlaSil
  4. Freud bunu Oidipus kompleksi olarak açıklar.Öteki Yayınevinin Cinsellik Üzerine kitabında Freud'un bu görüşlerine ulaşabilirsiniz. Sevgiler.

    YanıtlaSil
  5. Oldum olası bu toplumsal genellemeler canımı sıkar benim. Bu da tıpkı onlardan biri, boşver salla gitsin ;))

    YanıtlaSil
  6. "bi geldi iki dakikada topladı" dediği mutfak, salon, boş buzdolabı falan... sen ne anladın ki?.:P

    YanıtlaSil
  7. babalarımızla aramızda ciddi bir kültürel fark, kuşak farklılığı -ne dersen artık- var. biz de çatışıyoruz bazen. anlaşabilmeyi geç öğrendik. fazlaca birbirimize benzediğimizden belki, dediğim dedikçiliğimizden, inatçılığımızdan, hep çatıştık. ama biliyorum ki, beni şu hayatta onun kadar sevebilecek tek kişi annem. "artık kendi işimi yapmak istiyorum" diye karşısına çıktığımda, nasıl olacak, neler olacak diye epey sorguladıktan sonra; "belki batarsın, belki para kaybedersin, belki üzülürsün... ama dene. hayatta hiçbir şeyi denemedim deme kızım" dedi. benim için ilaç gibi ama bir o kadar da şaşırtıcıydı sözleri. "hayatta hiçbir şeyi denemedim deme"... oysa ben, bir şeyi denerken babamla çatışma oranımızı göz önüne almıştım tüm hayatım boyunca... bazen cesaret edemeyip caymış, bazen ona rağmen üzerine gitmiştim isteklerimin (çoklukla).
    biz değişiyoruz, onlar değişiyor. biz değiştikçe, onlar daha çok değişiyor. demem o ki; aslında onlar bize daha çok uyum sağlıyor.
    ama babam gibi bir sevgili, koca -ne dersen artık- istemedim hiç. karşımdaki adama baktığımda babamı görmek... çok acayip değil mi sence de? :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sen iyisiyle kötüsüyle kanlı canlı birinden bahsediyorsun...

      Sil

Ölümü görün yazın bi' şeyler, üşenmeyin :)